{Y:i}Irlandczyk puka do drzwi i mówi: "Ma pani dla mnie jakąś pracę?".
Kobieta odpowiada: "Chcę pozbyć się tego perzu".
Po dwóch godzinach wraca i mówi: "Gotowe, ale to nie peugeot, tylko BMW".
{Y:B}PROJECT HAVEN PREZENTUJE
{Y:B}MÓW MI VINCENT
{y:b}Tłumaczenie: pyros3344 Korekta: loodka
Pośpiesz się, dupku.
Czujesz, jak dziecko kopie?
Nie na cycek, tutaj.
Przepraszam, że cię obudziliśmy.
Ten dupek cię zbudził.
- Co to ma być? - Cienko u mnie z kasą.
- Nie jestem tanią dziwką. - Oddam ci kiedyś.
Nie zarabiam dobrze. Tylko dziwacy lubią brzuszki.
- Muszę oszczędzać na urlop macierzyński. - Ja lubię twój brzuszek.
Do zobaczenia we wtorek. Za dodatki płacisz podwójnie.
Tu napisano, że zamroziliście mi linię kredytową.
Przy odwróconej hipotece można pożyczyć tylko procent wartości.
Nazywamy to pożyczką pod zastaw.
Brał pan raty od ośmiu lat. Limit się wyczerpał.
Jak wspomniałem, chodzi o wartość.
- Dom jest wart... - Był wart.
- Potrzebuję tych pieniędzy. - Nie mogę nic zrobić.
- Jest jak jest. - Że co?
Wszyscy tak teraz mówią i wiesz, co to znaczy?
Masz przesrane i nic tego nie zmieni.
- Chcę zamknąć to konto. - Mogę zapytać dlaczego?
Pani tu tylko zarabia na życie jak każdy z nas.
Nie chcę kazać się pani walić, więc proszę je po prostu zamknąć.
112 dolarów i 14 centów.
- Poproszę w drobnych. - Jest pan pod kreską.
- Co to znaczy? - Pobrał pan więcej, niż miał.
- Zszedł pan poniżej zera. - Czyli nie mogę go zamknąć?
Może pan... Jak dojdzie do zera.
- Dbasz o siebie? - Tak, słonko.
Stosuję program ćwiczeń Jane Fondy.
Raz, dwa, trzy i rozciągamy.
Jane się świetnie trzyma.
Zrobisz mocnego drinka komuś, kto nie posuwa ci siostry?
- Może zrobisz sobie przerwę? - Od czego?
Alkoholu.
- Nie nalejesz mi? - Martwię się o ciebie.
O mnie? Cały dzień trujesz ludzi,
by umarli za życia, i niby się o mnie martwisz?
Coś kręcisz.
Świetnie.
Chodź, malutki.
Zamknijcie się, ja tu śpię!
Cholera.
{Y:i}Co tam się dzieje?
Gadacie po angielsku?
- Tak. - Co tu robicie?
To moje drzewo, dupki. I mój płot.
Mój pieprzony samochód.
{y:i}- Mówicie po angielsku? - Zaczekaj tu.
{Y:i}Na pewno mówicie.
{y:i}- Wzywam gliny. - Nikomu nic się nie stało?
- Czego pani chce? - Jestem Maggie, nowa sąsiadka.
No i?
- Wprowadzamy się. - Widzę.
- Te dupki są z tobą? - Tak, wynajęłam ich.
- O kurczę. - Raczej "o kurwa".
Płot miał 20 lat, samochód 30, a drzewo jest starsze niż ja.
Przepraszam, nie chciałam się tak przedstawiać.
Wy to zrobiliście?
Oczywiście, głupia jesteś? Spójrz na miejsce zbrodni.
Mógłby być pan milszy?
Wynajęłam ich do przeprowadzki, a wypadki się zdarzają.
- Samochód to zabytek. - Zapłacę za naprawę.
Nie masz przecież pieniędzy. Bez urazy, ale nie wygląda na to.
Chico i jego kolega też raczej nie srają kasą.
Pozwę firmę transportową.
Pani może zapłacić za płot i drzewo.
Świetnie.
Głupia baba.
- To nasz nowy sąsiad? - Zgadza się.
Ciężkie życie przed nami.
"Rozprostowując się, drzewo powiedziało: «Stary pień jest dobry do odpoczynku.
"Usiądź, chłopcze, i odpocznij». Chłopiec usiadł i drzewo się ucieszyło".
- Strasznie to dołujące. - Nieprawda.
Drzewo zostało stworzone, by dawać. To najlepsze, co mogło je spotkać.
Twój ojciec miał mnie chyba za drzewo.
- Dlaczego tak myślisz? - Nieważne.
Dobrze, że myślisz pozytywnie.
Kładź się.
- Jutro ważny dzień. - Pierwszy dzień.
Dla mnie też, więc nie mogę się spóźnić.
- Zostaliśmy sami. - Wiem.
Nastaw budzik i obudź mnie rano.
Dobranoc.
Masz banana i kanapkę z masłem orzechowym.
- Dzięki, mamo. - Masz pieniążki i klucze?
- Masz telefon i mapę? - Tak, w telefonie.
- O której kończysz? - 14:45.
Wracaj prosto do domu i zacznij odrabiać lekcje.
Ja wrócę kilka godzin po tobie.
Nie odbierzesz mnie?
Jestem na okresie próbnym. Bądź grzeczny.
Uspokójcie się już.
Wiem, że rozpiera was energia, bo jesteście młodzi.
Ale musimy się skupić na nauce, bo umrzemy głupi.
A w niebie nie lubią głupków.
To Oliver, wasz nowy kolega.
- Cieszymy się, że jest z nami. - Witamy w szkole św. Patryka.
Dziękuję za szczere powitanie. Na pewno jesteś poruszony.
W ramach podziękowania rozpocznij modlitwę.
- Jestem chyba Żydem. - Dobrze wiedzieć.
- Oliver jest Żydem. - Ja też.
- Jestem buddystką. - Nie ma Boga.
Celebrujemy tu wszystkie religie świata.
Jestem katolikiem, a to najlepsza religia, bo mamy najwięcej przykazań.
I najlepsze wdzianka.
Ale są tu też buddyści, agnostycy, baptyści
i niezdecydowani, których jest coraz więcej.
I jako nowość mamy "chyba Żyda". Dziękujemy ci.
To nie przeszkadza w modlitwie. Pochylmy głowy i módlmy się.
- Drogi... - Boże itp.
Drogi Boże, dziękujemy ci?
Amen.
Amen, dziękujemy Bogu.
Porywająca modlitwa.
Usiądź, a wy otwórzcie książki na rozdziale 12.
Rozdział 12. Katoliccy święci.
Jestem tu.
Jestem gotowy. Zróbmy to.
No dawaj!
Dawaj.
Chociaż raz.
Chociaż jebany raz.
Ty sukinsynu.
Nie wiem, czemu tak się wkurwiasz.
Powinieneś przywyknąć do ciągłego przegrywania.
Ciężki dzień.
Poczęstuj się.
Chce mi się pić i wisisz mi kasę.
- Pracuję nad tym. - Wiesz, że nie jestem szefem.
- Odpowiadam przed kimś. - Potrzebuję trochę czasu.
- Co mam im powiedzieć? - Miesiąc.
Krakowskim targiem, dwa tygodnie.
Uważaj!
Dobra, ile?
Koniec czasu.
Możesz się już puścić.
- Miałeś WF w poprzedniej szkole? - Tak.
- A chodziłeś? - Tak.
- Patrzcie, kto przyszedł. - Siłacz.
- "Jestem chyba Żydem". - Nazywam się Oliver.
"Nazywam się Oliver". Skąd przyjechałeś, tłumoku?
Słyszeliście dzwonek? Oznacza, że macie iść na zajęcia.
Nie umie brzuszków.
- Potrzebujesz mapy? - Nie.
Pośpiesz się, bo się spóźnisz.
Cholera.
Niezłe spodenki.
Proszę pana.
- Boże, zabierz mnie. - To ja.
- Czego? - Mógłbym skorzystać z telefonu?
- Mojego? - Tak.
- W moim domu? - Tak.
Muszę zadzwonić do mamy.
Nie mogę wejść, bo chłopaki ukradli mi klucze i telefon.
- Ukradli mi też portfel. - Nie muszę wszystkiego wiedzieć.
Jeden telefon.
{Y:i}Tu Maggie, zostaw wiadomość.
Zgubiłem klucze, portfel i telefon.
Jestem u starucha z domu obok.
- Jak się pan nazywa? - Vincent Staruch.
Vincent Staruch.
Ten niemiły.
- Jak się nazywasz? - Oliver.
Wolno ci w takim stroju chodzić do szkoły?
- To długa historia. - Nie wątpię.
- Tak? - Cześć, tu Maggie.
- Mama Olivera. - Jest u mnie.
{y:i}- Wiem, mam nadzieję, że to w porządku. - Co?
- Że u pana zostanie? - Jak to zostanie?
Wrócę z pracy za kilka godzin, więc mamy mały problem.
Mam go niańczyć?
Nie jest małym dzieckiem. Będzie cicho odrabiał lekcje.
Czy to moja...?
- Ile płacisz? - Co?
{y:i}Potrzebujesz opiekunki. Nie jestem filantropem.
- 10 za godzinę? - 12.
- Dobra. Mogę z nim pomówić? - Do ciebie.
- Nie lubi ludzi. - Zwierzęta mnie lubią.
Zwykle nie lubi takich właśnie ludzi.
Nie oglądałeś Abbotta i Costello?
- Nie. Są starzy? - Nie.
Nie żyją. To najstarzej, jak się da.
Albo najmłodziej. Po śmierci czas się zatrzymuje.
- Gdzie się tego nauczyłeś? - Z książki.
- Jakiej książki? - Dla dzieci.
Raczej jej pan nie zna.
Pora obiadowa. Jesteś głodny?
- Troszeczkę. - Tak myślałem.
Dostaniesz sushi.
- To pewnie twoja mama. - Pewnie tak.
Nie wstawaj.
Cześć...
Dzięki za opiekę. Mam nową pracę i szef...
Nie muszę wszystkiego wiedzieć.
Zobaczmy. To będzie... Trzy godziny po 12 dolarów.
- 36. - Tak, wiem.
- Mam dwie dwudziestki. - Nie mam wydać.
W porządku.
Nie masz nikogo, kto by popilnował dzieciaka?
- Dopiero się wprowadziliśmy. - Gdzie jego ojciec?
Poznaliśmy się na studiach i okazało się, że widywał...
Nie musisz mi opowiadać. Zapłacisz za mój płot?
- Tak, przecież mówiłam. - I za drzewo?
Jak mam zapłacić za gałąź?
Wszystko ma swoją cenę. Powinnaś to wiedzieć.
- To daj mi znać. - Mogę pilnować go po szkole.
Może być 11 za godzinę, jeśli przyniesie swoje jedzenie.
Zjadł mi ostatnią puszkę sardynek.
Naprawdę?
- Zeżarł też chleb. - Myślę...
- Nie jadłeś już u Vincenta? - Jedliśmy sushi.
- Zrobił sushi? - Sardynki, nie chciałem go urazić.
- Lubisz go? - Jest interesujący.
- Na swój paskudny sposób. - Zgadzam się.
Ma fajnego kota, Felixa.
Zaproponował opiekę nad tobą po szkole.
- Naprawdę? - Głupi pomysł.
Mieszka tuż obok, bliżej się nie da.
Myślałam o tym. Nie musiałabym szukać opiekunki.
Będziesz przecież w domu.
Czasem będę wracać późno. Muszę pracować, bo ojciec nie pomaga.
I chyba nie będzie, a szkoła nie jest tania.
Chyba jest za stary, by był niebezpieczny.
- Cholerne miejsce. - Ktoś ci tam umarł?
- Nie mogę już tańczyć. - A to niespodzianka.
Potrzebujemy pieniędzy.
- Litość spada na psy. - Powinnam ich pozwać.
Za dyskryminację ciężarnych.
Na pewno byś wygrała.
Tracę kasę przez ten brzuchol.
- On będzie kosztował wiele więcej. - To nie on.
- To dziewczynka? - Skąd mam wiedzieć?
- Wyglądam na jasnowidza? - Raczej nie.
- Ale mają technologię. - Wiem o tym.
Mam prosić szefa o dane z polisy, by zapłacić za USG?
Tak?
Pytanie brzmi, kim jest święty?
Ktoś wie, kim jest święty? Pewnie nie. Rachel.
Osoba wyróżniająca się wyjątkową świętością.
Świetnie. Kto wymieni świętego?
- Jeremiah. - Święty Juda.
- A z czego jest znany? - Jest chyba właścicielem szpitala.
I szefuje turniejowi golfa.
Ktoś zna współczesnego świętego?
- Bridget. - Matka Teresa.
Tak, wielka MT jest współczesną świętą.
Święty to ktoś, kogo wychwalamy za jego oddanie innym ludziom.
Za ich poświęcenie i pracę dla nas i nam potomnych.
Dobranoc.
- Maggie Bronstein? - Cześć.
Robyn jest chora, a mamy sześć przypadków.
Muszę odebrać syna.
Nie mogę cię wypuścić bez zastępstwa.
No dalej, tchórzu, spróbuj mi coś sprzedać.
Ty zła wiedźmo. Wysłucham całej przemowy i się rozłączę.
- Mówi Maggie. {y:i}- Jasne.
- Maggie z Kalkuty czy Nowego Delhi? - Twoja sąsiadka.
Czego chcesz?
Wsiadaj!
- Zapnij pasy. - Ty nie zapiąłeś.
Moje życie to mój problem.
- To droga do domu? - Nie.
- Wyjaśnijmy sobie SPD. - Nie wiem, co to znaczy.
Standardowe procedury działania.
Jeździsz ze mną i się mnie słuchasz. Odrabiasz lekcje.
I najważniejsze, nie wkurzasz mnie. Nie lubię być wkurzony.
Jesteś teraz wkurzony?
- Niespecjalnie. - Naprawdę?
- Zadzwoń powiedzieć, że zapinasz pasy. - Rozmowa kosztuje więcej niż 10 centów.
- Od kiedy? - Odkąd się urodziłem.
Rozbój w biały dzień.
Masz, jeśli kosztuje więcej, dzwoń na koszt odbiorcy.
- Patrzcie, to śmierdziel. - Mieszkasz tu?
- Przez ciebie pójdę do kozy. - Bo ukradłeś mi rzeczy.
Skąd wiesz, mały gnojku?
Spoliczkował cię.
Przestań.
Mamy go.
Masz się więcej nie skarżyć nauczycielom.
- Zostaw mnie. - Wal się.
- Możesz płakać mamusi. - Co robicie, gnojki?
- Jesteś Robert Ocinski? - Nie.
- Jestem John. - Gówno prawda, jesteś synem Briany.
Jedynym Portorykańczyko-Polakiem w Brooklynie.
Cokolwiek mu zrobicie, zrobię to później waszym matkom.
Rozumiecie? A tymczasem... proszę.
- Biegiem! - Spadajcie, gnojki.
Czekasz na zaproszenie?
- Kto cię nauczył policzkowania? - To chyba instynkt.
Musisz się tego oduczyć.
- Mam alergię. - Na co?
Dym papierosowy.
Ojciec nie uczył cię, jak się bronić?
Jest pacyfistą.
Tego kraju nie tworzyły takie pizdeczki.
- Musisz się bronić albo oberwiesz. - Jestem mały.
- Hitler też był mały. - Straszne porównanie.
Ale trafne. Bycie małym nic nie znaczy.
Liczy się, co masz tutaj.
Albo tutaj.
Dobra, mały. Bierz kosz.
To wygląda jak pałac.
- Nie odzywaj się, jak wejdziemy. - Dokąd idziemy?
Poćwicz milczenie.
Chodź.
- Przepraszam za spóźnienie. - Jest lekarz w końcu.
- Miło cię widzieć. Jak się czujesz? - Mam dzisiaj urodziny.
Wszystkiego najlepszego. Masz siedemnaście lat?
Powkładasz to do szuflad?
W porządku. Sprawdźmy serce.
Powie im doktor, że nie lubię zielonej fasolki z bekonem?
Jest za tłusta.
Nie ma sprawy.
Mogę tylko powiedzieć, że nadal jesteś piękna.
Może mój współpracownik wyrazi swoją opinię.
Piękna.
Możemy tutaj robić pranie.
- Przynajmniej mam co robić. - Kim jest twój pomocnik?
- To 11 dolców za godzinę. - Jestem Oliver.
Miło mi, jestem Anna.
Dzięki.
Chwilka. Ona nie lubi zielonej fasolki.
- Zanotuję. Co woli? - Brokuły będą dobre.
- Dzięki. - Trzymaj się.
Przerwa.
- Po czymś takim dostaniesz łomot. - Nie chcę się bić.
Nikt nie chce walczyć. A ja chciałem jechać na wojnę?
Myślisz, że 18-latek chciał na polach ryżowych unikać pocisków?
- Kiedy to było? - W Wietnamie.
- Byłeś tam? - Chyba zmyślam.
Pokażę ci coś. Jak ci się uda, złamiesz mu nos.
- Złamię mu nos? - Nie martw się, nie uda ci się.
Jest większy, więc kucasz.
Kucasz, wybijasz się z nóg i uderzasz go w nochal.
Spróbuj na mnie.
Musisz to zrobić szybciej.
- Maggie Bronstein? - Mam maczugę.
Doręczam wezwanie z sądu rodzinnego hrabstwa Kings.
Zapłacę za nadgodziny.
Nie oferowałem zniżek.
- Dlaczego płakałaś? - Długa historia.
- Jaka jest puenta? - Były chce mi odebrać synka.
No to stracę pracę.
Dzięki, dupku.
Może wygrasz sprawę.
Poczujesz zimno.
- To główka. - Jest ogromna.
- To dobrze? - W tym okresie jest największa.
A to są jej nóżki.
- To ona? - Nie wiedziałaś?
- Wybacz, nie chciałaś wiedzieć? - Nic się nie stało, dobrze wiedzieć.
- Nie mogę potwierdzić polisy. - Dopiero się pobraliśmy.
- Zdarza się. - Doprawdy?
Zgłosiłem to ubezpieczycielowi. Zna pani biurokrację.
Co to w ogóle Gobey Runner?
- Dwadzieścia dolarów. - Dobra cena.
Dla ciebie co najlepsze.
- Jesteś tego warta. - Dziękuję, skarbie.
Jesteś moją dłużniczką. Proszę.
- Do widzenia. - Trzymajcie się.
Cześć, mamo.
- Co robisz? - Koszę trawnik.
- Dzięki za obudzenie. - Dlaczego kosi to gruzowisko?
- Płaci mi od godziny. - Pokazuję mu, jak działa świat.
- Pracujesz, płacą ci i pijesz. - Pijesz alkohol.
- Nie pamiętam. - Chodź, zrobię obiad, a ty lekcje.
- Już jadłem. - Przestań kosić gruzowisko.
Nakarmiłem go i sprawdziłem zadanie. Zrobiłem swoje i odpoczywam.
- Jutro wypłata. - Zostaw, nie ma tu trawy.
Na razie.
- Odpadasz. - Powodzenia.
Dostaniesz, mały gnojku.
Zmów modlitwę, mięczaku.
- Co tu się stało? - Nie wiem.
- To nie moja wina. - Niech spojrzę.
Ty pieprzony skurwysynu.
- Coś ty za jeden? - A ty?
- Jestem Daka, a ty? - Oliver.
- Dlaczego tak walisz w drzwi? - Bo ma słaby słuch.
{y:i}- Wpuść go. - Nie wrzeszcz na mnie.
- Złamałeś mu nos? - Chyba tak. Krew była wszędzie.
Musiałeś idealnie trafić. Pokaż mi.
- Uczysz go walki? - Jest mały.
Musi umieć się bronić.
Tylko dupki się biją.
- Gdzie moje pieniądze? - Na kredensie.
- Odjąłem kasę za szpital. - Nie ucz dzieci.
Spójrz na siebie.
Łamanie nosa.
Kim ona jest?
- Panią nocy. - Co to takiego?
To najuczciwsza praca.
Zapowiedzi biegów. Numer biegu, kto biegnie, kto jedzie itd.
- Co znaczy 20-1? - To notowania.
Jakiś bukmacher stwierdził, że koń ma szansę wygrania 20 do 1.
- Co jeśli tak się stanie? - Dostajesz 20 razy tyle, ile postawiłeś.
- Niezły interes. - Jeśli wygrasz.
- Ten w opaskach to wyga. - Nie brzmi jak komplement.
Nie idzie na zająca. Ma wysokie notowania.
Duże szanse, mała wypłata. Powinniśmy go skreślić.
Nie główkuj tyle.
- Modlisz się? - Że co?
- Tak to wygląda. - Miałeś nie gadać tyle.
Co to jest trójka?
Obstawiasz trzy konie w kolejności, w jakiej przybiegną.
- Wysokie ryzyko i nagroda. - Brzmi niemożliwie.
Skoro już grasz, to masz szanse na spore wygrane.
Harvey Knows Best, Sweeter Lady, Champagne Flute. Pierwszy, drugi, trzeci.
Osiemset do jednego.
- Masz jakieś pieniądze? - Jasne.
Siedem dolarów.
- Kasa na obiad? - Zgadza się.
Możesz zacząć od trudniejszej strony.
Też się dorzucę. To spółka.
- Co to znaczy? - Że ty dajesz siedem, a ja trzy.
Dalej.
To niesamowite. To się nie dzieje naprawdę.
Nie przestawaj! Nieprawdopodobne!
To niesprawiedliwe.
- Ale wygraliśmy. - Zachowuj się, jakby się nie udało.
- Cholera. - Nie udało się.
Rozumiesz? Nic nie wygraliśmy.
Dzień dobry, panie MacKenna.
Chcę otworzyć konto oszczędnościowe dla wnuka.
A to wyrównanie debetu. Proszę przy okazji zamknąć konto.
Nie zostawaj gryzipiórkiem. Są tchórzliwi.
{Y:i}Dobry wieczór, mówi Dan O'Brien, dyrektor szkoły św. Patryka.
{Y:i}Kilka dni temu Oliver brał udział w bójce.
{y:i}- Próbowaliśmy się skontaktować. - Co?
{Y:i}Jeśli dzwonisz z telemarketu, zostaw wiadomość, a nie oddzwonię.
{Y:i}Mówi mama. Odbierzcie.
- Jeszcze jedną? - Poproszę.
Zamawiaj, dziś szalejemy.
- Przepraszam. - Niemrawe dziś te dzieci.
Po co kłapiesz, skoro nikt nie słyszy?
Głośniej.
Przepraszam!
Jak cię nie usłyszy, nic nie dostaniesz.
- Jeszcze jedną colę. - Mnie też możesz dolać.
Skończył się twój bourbon.
- Bądź człowiekiem, nie kłam. - Nie powinno go tu być.
Masz rację, wydamy kasę gdzie indziej.
Bądź miły. On tylko wykonuje swoją pracę.
Cholera.
- Amber, przynieś apteczkę. - To tylko skaleczenie.
- Zakrwawiłeś cały bar. - Spadamy, młody ma pracę domową.
- Część, mamo. - Gdzie byliście?
- Gdzie twój wóz? - Zepsuł się.
- Popsuł się. - Naprawdę?
Nie możesz go zabierać bez pytania.
- Będzie zabawnie. - Choć raz się nie mądrzyj.
Chcę zawsze wiedzieć, gdzie jest mój syn.
- Poszliśmy... coś zjeść. - Miał być głodny?
- Idź do domu. - Mamo.
- Dobranoc. - To się zaraz okaże.
- Wiedziałeś, że się wdał w bójkę? - Tak, coś wspominał.
- Mnie nic nie mówił. - Rzadko bywasz w domu.
- Ciężko rozmawiać z nieobecną. - Będziemy się tak bawić?
Uwielbiam, gdy ktoś taki daje mi rady rodzicielskie.
Nie zgadzałem się na tak długą pracę, więc stawka rośnie do 15 dolców.
Wiesz, czemu nie masz dzieci? Bo myślisz tylko o sobie.
Co ty o mnie wiesz? Chciałbym to usłyszeć.
Nic, tak jak tego chcesz. Bądź dupkiem, by nikt się nie zbliżał.
- Ludzie wtykają nosy. - Twoje zachowanie jest chore.
Zgodziłem się na 40 godzin pracy. Za dodatkowe płacisz 150%.
Przepraszam, ktoś mi zapłaci?
Chyba sobie żartujecie.
- Nawet nie umiem tego wymówić. - Wyszukane słownictwo.
Można tak powiedzieć.
Przystosowanie do nowej szkoły jest trudne dla dzieci w każdym wieku.
Nie zapominam o tym. Ale czy nie dzieje się może coś więcej?
- Nie wiem, od czego zacząć. - Co z jego ojcem?
- Nie chcę wam zajmować czasu. - Mamy go dużo.
Rozwodzimy się.
Ojciec Olivera miał romans z asystentką i księgową.
I z moją fryzjerką, więc było przezabawnie.
Teraz chce przejąć opiekę nad Oliverem.
Póki jej nie dostanie, nie płaci alimentów.
- Dodatkowo jest prawnikiem. - O cholera.
Musiałam jak najszybciej wyjechać i zabrałam syna.
Jestem operatorką tomografu, więc widzę masę smutnych rzeczy.
Raki, guzy, cysty, zakrzepy i rzeczy, których nie umiem nazwać.
Całymi dniami przyjmuję pacjentów, co nie poprawia mi humoru.
Długo pracuję, żeby nas utrzymać.
Dlatego chodzi tu, by mieć porządne wykształcenie.
A ja staram się zapewnić mu w miarę normalne życie, mimo gówna z Davidem.
Przepraszam, że przeklinam.
Nawet nie chciał dzieci.
Robi to, bym była nieszczęśliwa. Wiedzieliście, że Oliver jest adoptowany?
- Nie. - Skąd mielibyście wiedzieć.
Nie mogę mieć dzieci.
Mam skręcone jajowody, ale myślę, że broniły się przed spermą Davida.
Mogę o jedną prosić? Dziękuję.
To wszystko wpływa na Olivera. Nasiąka tym jak gąbka.
Mam na imię Robert. Ocinski to nazwisko.
Wszyscy mówią mi po nazwisku, odkąd zrobił to Gary.
Wiele razy mówiłem:
"Dubois, nie mów «Ocinski». Mam na imię Robert".
Nikt mnie nie słucha.
- Sikasz? - Przepraszam, muszę.
Mój tata miał na imię Robert. Jestem junior.
Nie znam go, bo odszedł, gdy byłem mały.
Też nie mam taty. Skrzywdził mamę, więc go zostawiliśmy.
Dawno go nie widziałem.
Trochę za nim tęsknię. Mama zachowuje się jak pajac.
Tak już się zachowują.
- Tata nauczył cię walczyć? - Nie, moja opiekunka.
Dwa razy dziennie mamy tu pływy.
Tak to z nimi jest. Przychodzą i odchodzą.
Czekam na jesień. Sadzą tu piękne kwiaty.
W każdym możliwym kolorze. Nie wiem, skąd się one biorą.
Z kwiaciarni.
Zawsze jesteś zabawny, Ben.
Vin.
Jestem Vin, Sandy.
Kaczki je zjadają.
Musimy je odstraszać. Straszna szkoda.
Wielka szkoda.
{Y:i}Jest wiele tańszych możliwości.
Wiesz, że Sunny Side jest kosztowne.
Nie każdego na nie stać.
Chcę dla Sandy tego, co najlepsze. Coś wymyślę.
Rozumiem, ale zalegasz z wpłatami, a nie zajmujemy się kredytami.
Co to znaczy?
Musisz pokryć dług i opłacić kwartał z góry.
- Jasne. - Do przyszłego tygodnia.
- Przyszłego tygodnia? - Zgadza się.
Mogę zapłacić 20 procent. W dobrej wierze?
Już nie możemy pomagać w dobrej wierze.
Przewieziemy Sandy tam, gdzie zechcesz ją umieścić.
Umieścić?
To tyle? Wywalacie nas?
- To chyba złe określenie. - To podaj lepsze.
Jest jak jest.
- Przynieście jej nowe kwiaty. - Zorganizuję coś.
- Myślałem o tojadach. - Jasne.
To za twój trud.
Opieka nad ludźmi to moja praca.
Robisz o wiele więcej. Jesteś dla niej wspaniała.
- Ale nie rób tego więcej. - Spokojnie, jestem spłukany.
Uśmiechaj się częściej. Przyniosę pranie.
Proszę.
- Dużo lżejsze. - Nie przebierała się często.
Będę miał lżej.
- Dzięki. - Uważaj na siebie.
- Zapłaci ci 100 dolarów. - Ile? Więcej płacę za receptę.
Powiedział, że są na epilepsję, prostatę i zatwardzenie.
- Muszą mieć jakąś wartość. - Dla kogo? Chyba ciebie.
Potrzebuję kasy. Pięćset dolarów.
- To pewny towar. - Powiedział sto dolarów.
Bierz albo nie. Tym się nikt nie naćpa.
Wezmę stówkę.
Weźmiesz stówkę, dupku.
- Zamknął pan konto. - Wiem o tym.
Chciałem wziąć pieniądze z konta wnuka.
- Jaka kwota? - A ile tam jest?
2700 dolarów.
- Wezmę wszystko. - Jak wypłacić?
Wezmę w setkach.
Mam 2700 dolców. 450 na trójkę w trzeciej gonitwie.
Raz, dwa, trzy. Lucky Lincoln, New Dime, Sammy's Saving.
- Dziękuję. - To mi pomoże.
Wszystko w porządku?
Mam dosyć.
Chyba nie traktujesz mnie poważnie.
- Nie masz prawa tu być! - Znalazłeś coś ciekawego?
Stara biżuteria, niewiele warta.
- To mojej żony. - Wisisz mi kasę.
Dlaczego zawsze musisz utrudniać wszystkim życie?
- Tak jest ciekawiej. - Ale bardziej boli.
Dobra, zróbcie to.
- To wariat. - Nie zabij go, ale nie cackaj się.
Co do...?
- Co robisz, staruszku? - Chyba umiera.
Nieprawda, on...
Niczego nie dotykaj, wychodzimy.
To ja, Maggie, zbadamy cię w tej maszynie.
- Nie będzie bolało. - On cię nie rozumie.
Rozumie. To zajmie tylko kilka minut.
- Jest mój bohater. - Nic mu nie jest?
Myślałem, że nie żyje.
- Po prostu tam leżał. - Tak to wygląda.
- Jak jest pijany, wygląda podobnie. - Już nie wiem, co ty robisz.
Wiem, że twojemu ojcu się to spodoba.
Powinnam mieć dla ciebie więcej czasu, ale przez niego nie mogę.
Ciężko pracujesz, bo potrzebujemy pieniędzy.
Wszystko w porządku.
Co z Vince'em?
Miał wylew.
Obniżamy się powoli. Dobrze.
Ugnij kolana, proste plecy. Dobrze.
Ugnij trochę kolana. W porządku.
{y:i}Wybieram św. Williama z Rochesteru. Patrona adoptowanych dzieci.
To ciekawa historia. Pozostali święci są zbyt święci.
- Co znaczy "zbyt święci"? - Nie wierzę w tę świętość.
Św. William został świętym, bo zabił go adoptowany syn.
Dziś ludzie ciągle są zabijani, a nie zostają za to świętymi.
Dziękujemy.
Mimo twojej wypowiedzi uważam, że są wśród nas święci.
Może religia ich nimi nie uzna, ale są równie ważni jak ci w książkach.
Z tego powodu poszukacie kogoś,
kto według was nadaje się na świętego.
- Gdzie jest? Zostawił wóz. - Jest w szpitalu.
Dlaczego?
- Jak się poznaliście z Vince'em? - Pracuję dla niego.
Czym się pani zajmuje?
Pracą. Jestem też tancerką.
Brzmi ekscytująco.
Spróbuj to wymówić.
Niezupełnie.
Nie straciłeś poczucia humoru.
- Masz gości. - Zostanę tylko chwilę.
Nie cierpię szpitali.
Lepiej wyglądasz.
Że co?
W porządku.
Pozwólmy mu zająć się terapią.
Dziękuję, to zajmie godzinkę.
- Do cholery z godziną. - Może krócej.
Dlaczego jesteś taki niemiły? Mógłbyś, dupku, przestać.
- Chodźmy coś zjeść. - Dobrze, umieram z głodu.
Mówią, że terapia pomaga jego mięśniom twarzy.
- Brzmi... - Jak niedorozwój.
I tak jest głupi, więc zawsze był niedorozwojem.
Masz dolara? Jeszcze nic dziś nie jadłam.
Powinnam coś mieć.
Może półtora dolara?
- W porządku. - Dziękuję.
- Czy to Vince'a...? - Dziecko?
Nie mieszam się do tego.
- Niemiło pytać kobietę, czy jest ciąży. - To chyba oczywiste.
Przecież Vince ma z 90 lat.
Jak się kopnie maszynę, to daje dwie paczki.
Dziękuję.
{Y:i}Zaczekaj chwilę.
Głupi kocie, nie jedz tak szybko.
Ja...
chcę świeżego krapa.
Kraba, nie krapa.
Kraba.
Nie krapa.
Pieniądze
To drzewo.
Wisisz mi kasę. Złamałaś moje drzewo.
- Wiem. - Płot też mi zepsułaś.
Ustawiłeś je?
- Powinieneś to znać. - Kaktus.
Kutas.
Wielki kutas.
Cudownie.
Daka jest piękna.
Wiem, że chcesz masaż lub taniec. Twój urok na mnie nie działa.
Nie martw się, wyzdrowiejesz.
Cienias.
Ostatnia prosta, nadjeżdżają.
Przykro mi.
Gdzie mój brud?
Utrzymuj porządek.
- Co to jest? - Warzywa.
Zostaw to! Nie znasz tych warzyw?
Znam, ale ich nie jadam.
Już jadasz. I płacisz mi od godziny.
- Za co? - Zajmuję się tobą.
Koniec z igraszkami, więc o to nie proś. Jesteś za stary, a ja za gruba.
Piętnaście dolarów za godzinę plus pokój i jedzenie.
- Gdzie moje pikle? - Dobra.
{y:i}- Kim jest Vincent MacKenna? - Znasz go?
To mój sąsiad. Czasem opiekuje się Oliverem.
Wysoki Sądzie, to sąsiad mojej klientki. Czasami opiekuje się Oliverem.
Jest jego opiekunem?
Płacę mu za opiekę po szkole, gdy jestem jeszcze w pracy.
Jest opiekunem.
- Dlaczego to ważne? - Czy pańska klientka wie,
że MacKenna zabierał Olivera na wyścigi?
Zabierał go też do baru.
- Kilka razy byliśmy na wyścigach. - Kilka razy? To zabawne?
- Troszeczkę. - Jasne.
Nie wiedziałam o tym.
To dla nas wielkie zaskoczenie.
- Mam tu chyba ich więcej. - O Boże.
Daka Paramova. Wie pani, czym się zajmuje?
Pracuje dla Vince'a?
- Jest panią nocy. - Co?
- Wiesz, co to znaczy? - Że pracuje w nocy?
Może być prostytutką.
Potrzebuję kilku minut z klientką.
Domyślam się.
Granie na wyścigach to nauka matematyki?
- Uczysz się obstawiać? - O szansach.
- A w barze zdobywasz nowe ploty? - Raczej badania społeczne.
Nie mogę nic wymyślić o tańczącej dziwce.
Handel, biologia?
Już nic nie mów.
Dlaczego wszyscy myślą, że niedosłyszę?
Co za człowiek zabiera dziecko do baru i na wyścigi?
I pozwala mu zadawać się z prostytutką.
Jaka matką pozwala synowi przebywać z takim człowiekiem?
Jesteś dupkiem.
Przez ciebie muszę dzielić opiekę z byłym mężem.
Możesz obwiniać tylko siebie.
Potrzebuje więcej niż zabieganej matki.
Niezłe.
Może na to zasłużyłam. Nie powinnam go z tobą zostawiać.
Też tak myślę.
Na pewno już więcej nie przyjdzie. Zapłacę ci za głupie drzewo.
- Odsetki rosną. - Tak, jasne.
Przepraszam.
- Mam wolniejszy czas reakcji. {y:i}- Nigdy nie byłeś szybki, tylko głupi.
{Y:i}Masz siedem nowych wiadomości.
{Y:i}Cześć, tu Anna z Sunny Side.
{Y:i}Mamy złe wieści o twojej żonie.
{Y:i}Proszę oddzwoń jak najszybciej.
{Y:i}Cześć, to znów Anna.
{Y:i}Nie odezwałeś się w sprawie Sandy.
{Y:i}Proszę oddzwoń jak najszybciej.
{Y:i}Nie oddzwoniłeś na nasze wiadomości.
{Y:i}Zadzwoń jak najszybciej w sprawie Sandy.
Proszę, jej wszystkie rzeczy.
- Gdzie jest moja żona? - Umarła.
- Wiem, ale gdzie jest? - Tam.
- Gdzie? - W pudełku.
Jej prochy.
Zmarła kilka tygodni temu. Dzwoniliśmy wiele razy.
Nie odezwałeś się, więc zgodnie z wytycznymi skremowaliśmy ją.
- Jest w pudełku? - Jej prochy.
Tak są pudełku w tym pudle.
Moje kondolencje.
Bardzo tu spokojnie.
Było.
Nie uczyłem się. Nigdy się nie uczę.
- Do zobaczenia. - Trzymaj się.
- Masz dużo zadań? - Plastyka i matma.
- Idzie z nami? - Tak, to pomysł twojego ojca.
- Ja się nazywa? - Umiesz mówić. Zapytaj.
- Jak się pani nazywa? - Amanda.
Będzie codziennie?
I w co drugi weekend, jak będziesz u taty.
Będziesz teraz dzielił czas między jego i mnie.
To w końcu mój tata.
Wiem, że odeszliśmy, bo zdradził cię kilka razy.
Naprawdę?
Skąd to wiesz?
Mówiłaś o tym wszystkim babci, cioci Judy i kuzynom.
Ustawiłaś to w statusie na facebooku.
Miałam to zmienić.
- Ustawię, że jestem wolna. - Tak chyba lepiej.
- Moje zastępstwo? - Chyba tak.
Nie chciałbym donieść do imigracyjnego...
Mam obywatelstwo.
Minuta.
- Co masz w pudle? - Żonę.
- Umarła? - Nie.
Skurczyła się. Teraz mieszka w pudle...
Za darmo.
Moje kondolencje.
Nigdy nie rozumiałem, czemu ludzie to mówią.
Nie wiedzą, co powiedzieć.
Może: "Jaka była? Tęsknisz za nią? Co teraz zrobisz?".
Lepiej dla ciebie będzie, jak zaczniesz żyć swoim życiem.
Zapomnij o mnie.
Uwierz mi, nie jesteś mi potrzebny.
- To nieprawda. - Co, u diabła, o mnie wiesz?
Nie znasz mnie. Jesteś po prostu głupi.
Jasne, że jestem głupi.
Głównie dlatego, że nie miałem cię za zapitego starego gbura.
To chyba pożegnanie.
Jesteś smutnym człowiekiem.
Kochałem cię nad życie, moja Sandy.
Nad życie.
{y:i}Dwa tygodnie do prezentacji o świętych.
Kulminacja waszych wysiłków na wielkiej scenie.
Nie zapomnijcie zaprosić rodziców, żon czy dziewczyn.
Bawcie się dobrze. Ocinski nie przynoś petard na prezentację.
Nie lubi, jak się do niego mówi po nazwisku.
Mam na imię Robert.
{Y:i}- Nie mówił, że był żołnierzem? - Nie.
Starszy sierżant. Jest sławny.
To za drogie.
Nie mogę znaleźć tańszego ładnego łóżeczka.
- To mi się podoba. - To zła cena.
- Podoba mi się. - Jest świetne.
Stać nas na nie. Kupujemy?
Dobra bierzemy.
- To ten staruch? - Tak, był w Wietnamie.
- Nie znam wszystkich stanów. - To kraj.
Stan jest częścią kraju.
"Nie umieszczać na szyi dziecka przedmiotów ze sznurkami,
takich jak sznurki od czapeczek lub smoczków.
Sznurki mogą powodować uduszenie".
Nie chcę tego łóżeczka.
Cześć, tato.
- Miałeś dobry dzień? - Tak.
Zapnij pasy.
- Jak długo prał rzeczy Sandy? - Co tydzień przez osiem lat.
- To długi czas. - Zgadza się.
To dobry człowiek.
Jaki jest Vin, gdy nie ma mnie? Nie lubi ludzi i wzajemnie.
Poza kotem i tobą. Dlaczego go lubisz?
Będzie prosto.
{Y:i}Chodź.
{Y:i}Śniadanie gotowe. Wystygnie ci.
{Y:i}Chodź
- Cześć, mamo. - Nie bądź taki zaskoczony.
Potrzebujesz paliwa w ważnym dniu. Siadaj.
- Sama to zrobiłaś? - Tak, umiem gotować.
- Wzięłam urlop. - Dzięki.
Nie ma za co.
Nie potrafisz tego założyć? Chodź, pokażę ci.
Musisz to podnieść.
- Widzisz, to magia. - Kocham cię, mamo.
Ja ciebie też.
Siadaj. Kawa czy sok?
- Latte. - Niezła próba.
- Odeszły mi wody. - Wezwij hydraulika.
Jedziemy. Wstawaj.
Witam. Dzieci, usiądźcie.
Witamy na prezentacji "Święci wśród nas".
Dzieci ciężko pracowały.
Chętnie zobaczymy, którego z rodziców wybrały.
Na pewno się denerwujecie.
Jako pierwsza wystąpi Keesha Demorsey.
Na swoją świętą wybrałam Matkę Teresę z Kalkuty.
To sprzęgło. Zatrzymaj się gdziekolwiek.
Kiedy będziesz się zachowywał, jak przystało na mężczyznę?
Jezu, moje jajka.
Św. Nicolas z Sunny Side.
Następny wystąpi Oliver Bronstein.
"Święci to ludzie, których wychwalamy za ich oddanie innym ludziom".
Cytat brata Geraghty'ego z okolic marca.
- To nie szpital. - Ale z ciebie ekspert.
Wchodzimy.
Wybrałem osobę o zaletach podobnych do św. Williama z Rochesteru.
Z początku można pomyśleć, że nie nadaje się na świętego.
Nie jest szczęśliwy. Nie lubi wielu osób i wzajemnie.
Jest zrzędliwy, zły, {y:i}obrażony na świat i pełen żalu.
{Y:i}Pije, pali, gra, przeklina, kłamie i zdradza.
Spędza też dużo czasu z panią nocy.
{y:i}- Takie jest pierwsze wrażenie. - Proszę wejść.
{Y:i}Jeśli przyjrzycie się lepiej, zobaczycie w nim człowieka.
Pan Vincent MacKenna urodził się w 1946 roku
w Sheepshead Bay jako syn irlandzkich imigrantów.
Dorastając na ulicach Brooklynu, nauczył się tego, czego nie powinien.
Bicia się, przeklinania i hazardu.
W 1965 jako żołnierz piątego pułku armii USA
wraz z 450 żołnierzami został zrzucony w La Drang Valley
i wpadł w zasadzkę wrogich wojsk.
Uratował życie dwóm rannym pod ostrzałem nieprzyjaciela.
Został odznaczony brązową gwiazdą za odwagę.
Najlepszym sposobem, by go opisać,
jest opowieść, co zrobił dla mnie.
Gdy się tu przenieśliśmy, nie znaliśmy nikogo.
Pan MacKenna mnie przygarnął.
Nie musiał i nie chciał, ale i tak to zrobił,
bo tak postępują święci.
Odwiedzaliśmy jego od 40 lat żonę, która ostatnio zmarła.
Robił jej pranie co tydzień przez osiem lat, nawet gdy go już nie poznawała.
Bo święci się nie poddają.
Nauczył mnie, jak walczyć i być dzielnym. Jak mówić i być śmiałym.
Bo święci walczą za siebie i innych, by zostali usłyszani.
Nauczył mnie hazardu, wyścigów, keno
i szlajania się po nocy, więc mam szlaban do 18-tki.
Dzięki temu poznałem, co to ryzyko.
Bo w życiu los może być przeciwko tobie.
To jego kot Felix, który je wykwintne kocie jedzenie, gdy Vince je sardynki.
Święci się poświęcają.
Vincent MacKenna ma wiele wad.
Tak samo jak inni święci. Bo święci są tylko ludźmi.
Odwaga, poświęcenie, współczucie, człowieczeństwo.
To cechy świętych, które upodobniają Vincenta do św. Williama z Rochesteru.
Dlatego przedstawiam mojego przyjaciela i opiekuna,
Vincenta MacKennę, i ogłaszam go św. Vincentem z Sheepshead Bay.
- Dziękuję. - Dzięki, mały.
Św. Vincent z Sheepshead Bay.
{y:i}Zapłacę, i tak ci wiszę kasę. Co chcesz?
- Precelki. - Też mam na nie ochotę.
Jeśli mi się uda, dostaniemy dwa za cenę jednego.
- Nieźle. - Cwane.
- Muszę się tego nauczyć. - Panie MacKenna, już czas.
Chwileczkę. To w sumie kradzież.
Nie płacz, już dobrze.
Jakie jest? Czarne, białe, brzydkie?
Lubię to dziecko.
- A ty je lubisz? - Na razie tak.
Jestem taka szczęśliwa.
To specjalny przepis hawajski. Nauczę cię.
Nie jest rosyjski, ale... Przepraszam, kocie.
- Musisz jeść warzywa. - Trzeba przyznać, są kolorowe.
- Lubię zieloną fasolkę. - Naprawdę?
Nigdy za wiele spaghetti z zieloną fasolką.
- Mama robi je z puszki. - Dlatego masz uszkodzony mózg.
- Ty masz uszkodzony mózg. - To chyba dobrze.
- Jak przygłup. - Proszę tak nie mówić.
- Niepoprawne politycznie. - Dlaczego?
- Tak jak karzeł. - Karzeł?
Dlaczego nie można mówić karzeł?
Pożywne jedzonko.
Payaheya.
- Nie chcesz czegoś powiedzieć? - Czego?
Podziękowań czy modlitwy.
Lepiej nie.
Dzidziuś jest głodny.
My mamy pyszne jedzenie, a gdzie twoje?
Wszyscy dostaną. O tobie też nie zapomnimy.
Tu są chło... chłodno tu.
Tłumaczenie: pyros3344 Korekta: loodka
{Y:b}{C:$3539cf}Lubię to! facebook.com/ProHaven
.:: - Wprost od tłumaczy ::.